Veel voetbalclubs hebben aan hun gemeentebestuur een goede buur. Sportieve trots en staatssteun gaan soms hand in hand. Behalve PSV, heeft de Europese Commissie FC Den Bosch, NEC, MVV en Willem II op de korrel. Sowieso laat de Europese Commissie zich in het eerste kwartaal van 2013 gelden in bouwend Nederland. Dat alles heeft veel gevolgen voor bijvoorbeeld de mogelijkheden bouwprojecten vlot te trekken in crisistijd. Ondernemers en overheden moeten spitsroeden lopen.
Stel iemand bouwt een serre zonder omgevingsvergunning en de gemeente ziet dat pas 25 jaar later. De hoofdregel is dat een bestuursorgaan slechts onder bijzondere omstandigheden kan afzien van het opleggen van een herstelsanctie in geval van overtreding van een wettelijk voorschrift. Zij heeft zelfs een beginselplicht tot handhaving, ook na een zeer lange periode van stilzitten. Maar wat als de gemeente eerder heeft aangegeven dat het wel best was?
De positie van de overheid als schadetoebrenger is een beetje een gekke. Afhankelijk of het handelen of nalaten van de overheid rechtmatig of onrechtmatig is, bestaat een lappendeken aan regels om compensatie of vergoeding te krijgen. Of nul op het rekest te krijgen. Aansprakelijkheid van de Staat of van overheidsorganen als waterschappen en gemeenten is niet zomaar te vestigen, ook al zal een aankomend wetsvoorstel over nadeelcompensatie wel meer duidelijkheid scheppen.
Zonder het te weten zitten we vaak al in de Cloud, bijvoorbeeld met web based e-mail, Facebook, Spotify en voor sommige digibeten zelfs ICloud (what's in a name). Cloud computing is een verzamelnaam voor verschillende technologieën en dienstenmodellen die erop gericht zijn diensten en applicaties via het internet te verstrekken. Het online ontsluiten van hardware, software en data is populair. De gebruiker is online. Zulk soort diensten kunnen zeer gemakkelijk geleverd, uitgebreid of aangepast worden. Vaak gratis of relatief goedkoop. Maar er is ook een keerzijde. De Cloud is toch een beetje het juridisch onbekende deel van het Internet waarlangs de gegevensverwerking verloopt. De EU wil niettemin met een Cloud strategie bedrijven overhalen die zich laten afschrikken uit vrees voor de veiligheid van hun gegevens of problemen bij het overschakelen op een andere provider.
Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) in Straatsburg heeft na een klacht van de prinses Caroline van Hannover en haar man eerder dit jaar de volle ruimte genomen om het portretrecht te fileren. In de uitspraak komt alles aan bod: van vrijheid van meningsuiting tot privacybescherming van belangenafwegingen tot het portretrecht van public figures. De prinses van Monaco bijt uiteindelijk in het stof met een wintersportfoto.
Europa houdt de kansspelbranche goed in de smiezen. Niet alleen de EU, maar ook haar rechters slaan de piketpaaltjes. Bijvoorbeeld bij de belangrijke vraag of de nationale overheden niet verder gaan dan noodzakelijk is om een doelstelling van bescherming van de consument te bereiken. Deze zomer deed het Hof van Justitie van de Europese Unie een interessante uitspraak in een Letse zaak die de algemene bestuursrechtelijke basis goed benadrukt: motiveer als overheid goed waarom iets wel of niet kan. Dit algemene nationale uitgangspunt heeft ook een Europese component; transparantieverplichtingen uit het EG-verdrag. Wanneer komt een invulling van een open norm in strijd met de transparantieverplichting?
In de meeste procedures draait het allereerst om het verzamelen van feiten. Wat is er écht aan de hand? Partijen doen dat, de rechter op zijn of haar manier ook. Vervolgens speelt in de regel de vraag of de feiten ook te bewijzen zijn. Die vastgestelde feiten worden vervolgens in een juridisch sjabloon gevat. Daarin zit vaker dan wellicht gedacht het verschil tussen recht hebben en recht halen.
In mijn laatste blog over contracteren met de overheid ging ik al in op de hobbels en hordes die overheden en hun contractspartijen kunnen tegenkomen bij het maken en opschrijven van afspraken (klik hier). Een recente uitspraak van de Hoge Raad (1 juni 2012, LJN: BV1748, GSt. 2012/91) kan in dat kader hier niet onbesproken blijven omdat de uitkomst opvalt: gemeenten kunnen onder omstandigheden gebonden worden door onderhandelingen die worden gevoerd door ambtenaren.
In veel wetten komt het werkwoord “kunnen” voor. Zulk soort kan-bepalingen geven overheidsorganen de ruimte om een beslissing te nemen. Over de conflicten die daaruit voorkomen wordt relatief veel geprocedeerd, vaak omdat een belanghebbende tegen de verwachting in iets niet gedaan krijgt bij een overheidsorgaan. Met uiteenlopende uitkomsten in de rechtspraak.
Het einde van een decennia lang slepend wetgevingstraject is met de inwerkingtreding van de Wet Markt en Overheid op 1 juli 2012 écht tot een einde gekomen. Deze wet moet concurrentievervalsing door de overheid voorkomen. Wanneer overheidsorganen, zoals bijvoorbeeld een gemeente, commerciële activiteiten verrichten, dienen zij aan vier nieuwe gedragsregels te voldoen. Door toepassing van gedragsregels moeten overheden meer oog krijgen voor de mededingingsaspecten van overheidsmaatregelen.
