14 juli 2014
In de bijlage bij de Telegraaf van 29 april 2011 stond een verhaal over een vrouw die was getrouwd met een ex-bajes klant. Het verhaal ging allereerst over de ontmoeting en hoe het leven met een ex-bajesklant was.
Daarna werd ingegaan op het delict waarvoor haar man was veroordeeld. Zijn bedrijf was failliet gegaan en hij was veroordeeld voor bedrieglijke bankbreuk. De curator had aangifte gedaan. Hierop wil ik in deze weblog verder ingaan.
Wat is bedrieglijke bankbreuk? Bedrieglijke bankbreuk staat geregeld in artikel 341 van het Wetboek van Strafrecht en ziet op handelingen van een gefailleerde in de tijd dat hij nog niet failliet was of als hij al failliet is. Dit geldt niet alleen voor personen, maar ook voor rechtspersonen (bedrijven). De curator kan aangifte doen indien de gefailleerde: – goederen aan de boedel onttrokken zijn; – een goed heeft weggegeven of beneden de waarde heeft verkocht; – ten tijde van het faillissement of op een moment dat hij wist dat het faillissement niet te voorkomen was, een crediteur heeft bevoordeeld boven andere crediteuren; – niet heeft voldaan aan de administratieplicht door geen goede boekhouding te voeren. Deze situatie vertoont veel overeenkomsten met een zogenaamde ‘pauliana’. De pauliana is een andere actie die de curator kan instellen om goederen terug te halen naar de boedel. Hij kan daartoe een voor faillissement verrichte rechtshandeling vernietigen en goederen terughalen of alsnog een reële koopprijs van de koper vorderen. Op bedrieglijke bankbreuk staat een gevangenisstraf van zes jaar. Er is dus door de wetgever niet lichtzinnig over gedacht. Een pauliana komt veelvuldig voor bij faillissementen. Niet iedereen die dit doet is kwaadwillend. Men denkt er vaak niet goed over na en weet al helemaal niet wat de gevolgen zijn. Men moet zich er echter wel bewust van zijn dit handelen niet alleen civielrechtelijke, maar ook strafrechtelijk gevolgen kan hebben. De man vermeld in het artikel De Telegraaf werd overigens veroordeeld tot een gevangenisstraf.
