Biedt het Steunakkoord verhuurders echt steun?

De betrokkenen hadden een zogenaamd Steunakkoord bereikt. Een antwoord op de problemen in de Retail als gevolg van de corona crisis. Op de doelstelling van de afspraken viel weinig aan te merken. Het oplossen van liquiditeitsvraagstukken als gevolg van de corona crisis, het samen delen van de financiële pijn, begrip kweken voor de verscheidenheid aan belangen. Wie zal ertegen zijn?

Volgens alle betrokkenen is er intensief onderhandeld. Toen de kruitdampen waren opgetrokken, was ik benieuwd naar de resultaten.

Kort samengevat luiden de afspraken dat huurders met een omzetdaling van minimaal 25% in de maanden april, mei en juni 2020 de huurbetalingen met minimaal 50% mogen opschorten. Een hoger percentage kan in overleg met de verhuurder worden overeengekomen. Verhuurders mogen geen ontruimingen bewerkstelligen of aanspraak maken op bankgaranties. De banken geven partijen uitstel van aflossing van financieringen voor 6 maanden, terwijl de overheid met een verruiming van de BMKB-regeling liquiditeitssteun aan gezonde bedrijven biedt.

Het klinkt allemaal mooi en evenwichtig. Ongetwijfeld was de druk (ook van de minister) om tot onderhandelingsresultaten te komen hoog, maar de vraag rijst: bieden de afspraken de verhuurders uiteindelijk echt soelaas? Dat valt te bezien.

De banken geven de verhuurders slechts kortstondig het recht om aflossingen op te schorten. Die opschorting zal leiden tot iets hogere rente nota’s in de toekomst: het verdienmodel van de branche. Feitelijk dragen de banken niets bij.

De overheid verleent belastinguitstel, maar geen -afstel. Van een directe compensatie van verhuurders is geen sprake. Ook de inbreng van de overheid is voor verhuurders dus beperkt.

Na een paar maanden betalingsuitstel is de corona crisis niet voorbij. Het tegendeel is waar, de echte financiële klap moet voor veel ondernemers nog komen. Die zal lang na-ijlen. De kans dat huurders de ontstane huurachterstanden na ommekomst van de drie maanden termijn kunnen of willen inlopen, is niet groot. Eerder zullen zij vragen om verder uitstel, kwijtschelding en/of een definitieve huurverlaging.

Niet uit te sluiten valt dus dat verhuurders in de corona crisis uiteindelijk het kind van de rekening worden. In verband met substantiële huurderving krijgen zij uiteindelijk mogelijk cashflowproblemen, met gedwongen verkoop of faillissementen tot gevolg.

Dat de overheid niet alleen het MKB en grote partijen als KLM en Schiphol zal helpen, maar ook de verhuurders van Nederland, blijkt niet uit het Steunakkoord. De bancaire wereld gebruikt mooie woorden (wij hebben de vorige crisis veroorzaakt, laten wij deze oplossen), maar naar verluid blijft het tot op heden voornamelijk bij woorden. Het MKB klaagt steen en been en ook verhuurders lopen bij de banken tegen de bekende papieren muren op. De afspraken uit het Steunakkoord zijn bovendien niet bindend en dus ook niet afdwingbaar.

Het zijn en blijven zware tijden voor verhuurders, het Steunakkoord zal dat niet wezenlijk anders maken. Tenzij er alsnog recht wordt gedaan aan de fraaie doelstelling die aan het Steunakkoord vooraf ging. Het werkelijk verdelen van de financiële pijn.