6 april 2016
Een werknemer van het ministerie van Financiën heeft obesitas klasse II. Vanwege deze chronische ziekte ondervindt hij belemmeringen bij de toegang tot zijn werkplek.
De man kan door zijn gewicht niet door de hoofdingang. Volgens de werknemer rust op zijn werkgever een wettelijke plicht om de toegang zodanig aan te passen dat hij net als andere werknemers door de hoofdingang naar binnen kan en de ongelijkheid wordt opgeheven. Het College voor de Rechten van de Mens oordeelt dat een dergelijke aanpassing vanwege de omvangrijke kosten, zijnde € 300.000,00, niet van de Minister kan worden gevergd.
De toegang tot het ministerie van Financiën wordt verschaft door een draaideur. Om te voorkomen dat meerdere personen tegelijkertijd het ministerie binnentreden, is aan de draaideur een weegmat bevestigd. Bij het bereiken van een maximum gewicht, komt de deur tot stilstand en gaat een alarm af. De werknemer is door zijn overgewicht meermaals vast komen te zitten in de draaideur. Hij heeft daarom de mogelijkheid gekregen om gebruik te maken van de normale deur naast de hoofdingang. De werknemer ervaart dit alternatief als stigmatiserend. Hij stelt een infraroodsysteem voor dat op grond van de lichaamswarmte het aantal personen kan bepalen. Door invoering van een dergelijk systeem zou de werknemer net als alle andere werknemers door de draaideur naar binnen kunnen. Volgens de Minister is dit alternatief te kostbaar. Het aanpassen van de draaideur kost volgens hem € 300.000,00.
De werknemer dient een klacht in bij het College voor de rechten van de Mens en doet een beroep op de Wet gelijke behandeling op grond van handicap of chronische ziekte. Deze wet verbiedt onder andere het maken van onderscheid bij arbeidsomstandigheden. De wijze waarop de werknemer toegang krijgt tot zijn werkplek, valt hier volgens het College onder. De wet verbiedt niet alleen het maken van onderscheid maar schrijft ook voor dat degene, tot wie dit verbod zich richt, gehouden is doeltreffende aanpassingen te verrichten, tenzij deze voor hem een onevenredige belasting vormen.
Een aanpassing wordt als doeltreffend gekwalificeerd als deze geschikt is om de bedoelde belemmeringen weg te nemen. De werkgever hoeft niet noodzakelijk een door de werknemer voorgestelde aanpassing één op één over te nemen als er een doeltreffend alternatief voorhanden is. De werkgever hoeft bovendien geen aanpassing door te voeren die een onevenredige belasting vormt. Er dient steeds een belangenafweging plaats te vinden waarbij de belangen van de persoon met een handicap of chronische ziekte moeten worden afgewogen tegen de belangen van de werkgever. De aanpassing dient in verhouding te staan tot het doel dat wordt nagestreefd.
Het College oordeelt dat door het installeren van een infraroodsysteem alle bezwaren van de werknemer worden weggenomen. Desalniettemin is het College van mening dat deze aanpassing niet van de werkgever kan worden gevergd. Daarvoor is de aanpassing te kostbaar. Dit geldt zeker nu er een voldoende geschikt alternatief is geboden, te weten het binnentreden van het gebouw via de zijdeur. De werknemer kan hierdoor zelfstandig deelnemen aan het beroepsleven, hetgeen uitgangspunt is van de wet.
Een werknemer met handicap of chronische ziekte dient zelfstandig deel te kunnen nemen aan het beroepsleven. Indien omstandigheden op de werkvloer hem daarin belemmeren, dan kan de werkgever verzocht worden om doeltreffende aanpassingen te verrichten. De plicht is echter niet onbegrensd. Er zal steeds een belangenafweging plaats moeten vinden waarbij het belang van de werknemer bij de aanpassing wordt afgewogen tegen het belang van de werkgever. Indien er een geschikt alternatief voorhanden is, hoeft de werkgever niet noodzakelijk het door de werknemer voorgestelde alternatief toe te passen.
