Vuurwerk op de markt

“Kijk, van die twee opslagboxen heeft Rinus toiletten gemaakt. Elke marktbezoeker met hoge nood kan bij hem de sleutel van de wc halen. Tegen betaling kan men daar dan terecht.” Mark de Koele, jurist van vastgoedonderneming Maximum B.V., leidde mij rond over de markt. Gespreksonderwerp was de heer Rinus van Spronsen, uitbater van een café en handelaar in vuurwerk. Van Spronsen had een zevental opslagboxen die eigendom van Maximum B.V. waren, in gebruik genomen. De boxen maakten onderdeel uit van een appartementencomplex met winkels op de begane grond. Mark de Koele: ”We hebben Rinus een paar keer verteld dat wat hij had gedaan eigenlijk niet kon. Want feitelijk heeft hij die boxen gewoon gekraakt.” Zolang mijn cliënte de boxen niet nodig had en geen last van Rinus ondervond, had zij het maar zo gelaten. De situatie was veranderd toen Maximum B.V. een winkelruimte verhuurde aan een Turkse slager, Rayan Köfte. Volgens de huurovereenkomst maakte een opslagbox deel uit van het gehuurde. Toen de slager zijn spullen in die box wilde stallen, bleek deze vergrendeld te zijn. Rinus van Spronsen had ook deze opslagbox in beslag genomen en van een slot voorzien.

Mark de Koele had Rinus van het probleem op de hoogte gesteld en hem gevraagd om de opslagbox van de slager te ontruimen. Dat had Rinus geweigerd. “Hij doet verder niet vervelend”, vertelde mijn cliënt. “Maar Rinus vindt echt dat hij recht heeft op die opslagboxen. Daar komt bij dat hij in een aantal van die boxen vuurwerk opslaat. Het is ongelofelijk, maar de gemeente heeft hem hiervoor een vergunning verleend. Een vuurwerkopslagplaats, midden in een woonwijk.” Volgens die vergunning mochten derden geen toegang hebben tot de ruimten waar het vuurwerk werd bewaard. Indien Rinus zijn Turkse buurman dus toe zou staan gebruik te maken van de gang die leidde naar de opslagboxen, zou hij in strijd handelen met de vuurwerkvergunning. Zo zou zijn lucratieve handel wel eens in gevaar kunnen komen.

Rayan Köfte nam geen genoegen met de situatie en schakelde een advocaat in. Die sommeerde Maximum B.V. om de opslagbox aan zijn cliënt ter beschikking te stellen. Op verzoek van Maximum B.V vroeg ik op mijn beurt aan Rinus van Spronsen om de bewuste opslagbox te ontruimen en aan de Turkse huurder een sleutel de verstrekken. Namens Van Spronsen meldden zich vervolgens twee advocaten. In een brief met mooie volzinnen beschreven zij de zakelijke belangen van hun cliënt. En het onredelijke gedrag van Maximum B.V. want de vastgoedonderneming had het gebruik van de opslagboxen door Van Spronsen jarenlang oogluikend toegestaan. Men kon hun cliënt nu in redelijkheid niet plotseling tot ontruiming dwingen. Mark de Koele van Maximum B.V. verzocht mij een kort geding te beginnen.

De zitting vond vier weken geleden plaats. Rinus van Spronsen verscheen met zijn twee advocaten en een paar jongens van de markt. Een imposante man met armen als boomstammen en een vrolijke uitstraling. Nadat ik de ontruimings-vordering had toegelicht gaf de voorzieningenrechter de advocaten van Van Spronsen de gelegenheid verweer te voeren. Die brandden los. Dat Maximum B.V. hun cliënt een kraker noemde, was een regelrechte belediging. De man was te goeder trouw en probeerde slechts op een nette manier zijn boterham te verdienen. Indien Van Spronsen zou moeten ontruimen, dan diende Maximum B.V. veroordeeld te worden om alvast € 10.000,- aan hem te betalen, als voorschot op een schadevergoeding.

De voorzieningenrechter gaf na al het wapengekletter vast een voorproefje van haar latere uitspraak. “De heer Van Spronsen is geen eigenaar van de opslagboxen, noch heeft hij deze in bruikleen gekregen of is er sprake van huur. Daarmee lijkt de conclusie gerechtvaardigd dat hij de boxen zonder recht of titel gebruikt.” Het ontruimingsvonnis zou tien dagen later volgen. Bij het verlaten van de rechtszaal leek Van Spronsen niet echt aangeslagen. Hij knipoogde naar de griffier en even later zag ik hem samen met zijn vrienden schaterend een biertje drinken op een terras in de Theresiastraat.