3 juli 2014
Een zieke werknemer heeft gedurende twee jaar recht op doorbetaling van zijn loon. Daar staat echter wel een aantal verplichtingen tegenover.
Zo dient de werknemer vanzelfsprekend mee te werken aan re-integratie én moet hij in dat kader onder omstandigheden ook andere werkzaamheden verrichten dan zijn eigen werkzaamheden, de zogenoemde passende werkzaamheden. Indien een zieke werknemer, die wel in staat wordt geacht passende werkzaamheden te verrichten, deze passende werkzaamheden weigert, dan ontzegt de wet hem zijn recht op loondoorbetaling. Over gevallen waarbij het ging om een werknemer die gedeeltelijk helemaal niet kon werken en gedeeltelijk geschikt was om passende arbeid te verrichten, is in jurisprudentie geruime tijd onduidelijkheid geweest over de toepassing van deze loonsanctie. Mag de werkgever de weigerachtige werknemer in dat geval nou sanctioneren met niet betaling van zijn volledige salaris, of alleen van dat deel waarover de werknemer geschikt werd geacht passende werkzaamheden te verrichten en dit weigerde? De Hoge Raad heeft onlangs duidelijkheid gegeven (ECLI:NL:HR:2014:1341): In een dergelijke situatie komt de gehele loonaanspraak van de werknemer te vervallen. De formulering van de wettekst, de parlementaire geschiedenis en de hiermee beoogde afschrikwekkende werking, leidden tot deze conclusie. De zieke werknemer die voor 5% van zijn arbeidsomvang in staat wordt geacht passende werkzaamheden te verrichten en dit weigert, verspeelt daarmee 100% van zijn salaris. Eén en ander uiteraard slechts voor zolang de weigering voortduurt. Deze beslissing van de Hoge Raad onderstreept nog maar eens dat de zieke werknemer niet zomaar achterover kan leunen. Niet meewerken aan re-integratie kan verderstrekkende gevolgen hebben dan misschien wel eens wordt gedacht.
