Column Raymond de Mooij: Onder de Prescan

Henk van der Spek had zijn geld verdiend met de exploitatie van gokkasten. Die plaatste hij in snackbars en cafés. Het leverde hem een goed belegde boterham op. Maar toen de regelgeving werd aangescherpt, was voor Henk de lol eraf. Hij stopte zijn vermogen in vastgoed en bouwde in twintig jaar tijd een mooie portefeuille op. Henk was een voormalig judoka, twee meter hoog en twee meter breed. Haagser dan Henk van der Spek en zijn vrouw Anja krijg je ze niet. In januari stonden ze bij mij op de stoep.

“Wij verhuren achter het Centraal Station een flat aan studentjes,” vertelde Henk. “Mooie kamers, allemaal netjes onderhouden ook. Maar nu zit er een grietje uit Maleisië of daaromtrent, en die is elke avond zo lam als een aap. Loop ze te schreeuwen en te dansen. Moet ze natuurlijk lekker zelf weten, maar de andere huurders hebben daar dus last van en klagen bij ons.” Anja van der Spek had het meisje op haar gedrag aangesproken en haar ook twee keer schriftelijk gewaarschuwd. “Maar ze heb er glashard maling aan, die gele,” zei mijn cliënte. “Vorige week was het weer bal. Gooit ze vanaf vierhoog een vol bierblikje op een lijnbus. Politie naar binnen, deur ingeschopt, moest mevrouw mee naar het bureau.” Ook dat had weinig indruk gemaakt op de huurster. Een paar dagen later had ze in de gangen van de flat een brandslang getrokken en een hele etage onder water gezet. Henk van der Spek: “Het is mooi geweest, die gek moet eruit. Gaat haar maar dagvaarden voor de rechter.”

Ik betrok de huurster Indah Brunei in een procedure en vorderde ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van de studentenwoning. Verder eiste ik een vergoeding voor de door de politie geforceerde deur en de door de huurster veroorzaakte waterschade. Kort nadat de dagvaarding aan mevrouw Brunei was betekend, ontving ik een e-mail van mr. Rolf Pluis, een van de laatste advocaten in Den Haag met een ‘sociale’ praktijk. Een bevlogen verdediger van de minderbedeelden in de samenleving. Hij schreef: “Mijn cliënte heeft kennisgenomen van de inhoud van de dagvaarding en is bereid om vrijwillig te vertrekken. Wel wil zij haar borg geretourneerd zien, hetgeen naar ik aanneem geen probleem zal zijn.’ Maar dat vond mijn cliënt wel. “Is dat paardelef? Eerst zorgen dat d’r deur in tienen wordt geschopt, dan mijn flat blank zetten en nou de borg terug vragen? Dach het niet.”

Ik mailde mr. Pluis dat de borg niet geretourneerd zou worden, maar dat de schadeclaim zou worden ingetrokken als zijn cliënte vrijwillig zou vertrekken. Mr. Pluis hield echter voet bij stuk: de borg moest terug. Het was een moeilijk te begrijpen keuze, want nu werd er verder geprocedeerd. Eind van het liedje was dat Indah Brunei veroordeeld werd tot ontruiming, betaling van de schade en ook nog een proceskostenvergoeding aan haar broek kreeg.

Toen ik mijn cliënten belde, kreeg ik Anja van der Spek aan de lijn. Ik vertelde haar de uitslag van de procedure. Maar ze had belangrijker dingen aan haar hoofd. “Je weet toch dat ik Henk ieder jaar onder de Prescan leg in Duitsland? Nou, de dokters hebben een tumor in zijn been zien zitten en dat ding er meteen uit gehaald. Henk is weer het ventje, maar het was toch even schrikken, jongen.”