11 januari 2019
Deze column is geschreven voor Den Haag Centraal, waarin Raymond de Mooij maandelijks schrijft over wat hij meemaakt in zijn praktijk.
“Onze huurder Hermanus Strang heeft zijn halve leven achter de tralies gezeten. Voor een gewapende overval en poging tot doodslag.” Tegenover mij zat Pim Pardoes, medewerker van de Haagse woningcorporatie Domus.
Met horten en stoten deed hij zijn verhaal. In juli had mijn cliënt een telefoontje gekregen van de buurman van Strang. Na ruzie over een parkeerplaats had Strang de ramen van de woning van de man ingegooid. Ook had hij de buurman ernstig bedreigd. Pim Pardoes was vervolgens bij Strang langsgegaan om zijn kant van het verhaal te horen. Toen hij aanbelde en vertelde waarvoor hij kwam, had Strang hem zijn woning ingetrokken. “Hij heeft mij een klap op mijn oog gegeven en in mijn gezicht gespuugd. Ik heb meteen aangifte gedaan.” Mijn cliënt zag er aangeslagen uit. “En nu willen wij dat de huurovereenkomst met Strang wordt beëindigd en hij ontruimt. Dit kan niet geaccepteerd worden.”
Het kort geding dat ik tegen de gevaarlijke huurder aanspande, diende in augustus. Toen ik met Pim Pardoes voor de zittingzaal plaatsnam, kwam Strang net aanlopen. De kaalgeschoren man droeg een bomberjack en had een tatoeage in zijn nek. Hij was zonder advocaat gekomen. Voorzieningenrechter mr. Spiegel opende de zitting en luisterde naar mijn pleidooi. Toen vroeg hij aan Strang of hij inderdaad de ramen van zijn buren had ingegooid en Pim Pardoes had geslagen. Hermanus Strang antwoordde in onvervalst Haags: “Ik beroep me eige op mijn zwijgplicht, edelachtbare. Maar dat ik Pardoes een draai om z’n oren heb gegeven, ken kloppen.” Mr. Spiegel keek over zijn bril naar de kale man. “Uw gedrag kan niet door de beugel, meneer Strang. U zult moeten ontruimen.” Dat was tegen het zere been van de huurder, die opsprong. “Ontruimen? Gaat niet gebeuren! Kom je uit een èi dan, met je soepjurk?!” De griffier schakelde de bewaking in en Strang werd uit de zaal verwijderd.
Twee maanden later belde Pim Pardoes mij op, hij klonk paniekerig. “Gisteren volgde ik een cursus samen met een collega van Domus uit Den Haag Zuidwest. Ik vertelde hem in de pauze over de zaak tegen Hermanus Strang. Wat blijkt, hij heeft Strang vorige week een woning aangeboden aan de Zuiderparklaan. En Strang heeft dat aanbod geaccepteerd!” Toen Domus vervolgens op mijn advies weigerde om de sleutels van die woning aan Strang te geven, meldde zich een advocaat. “Mijn cliënt heeft een nieuwe huurovereenkomst met Domus gesloten. Die dient te worden nagekomen. Ik sommeer uw cliënte om de heer Strang toegang tot de woning te verschaffen.” Namens mijn cliënte beriep ik mij op dwaling. De medewerker van Domus in Den Haag Zuidwest zou nooit een huurovereenkomst met Strang gesloten hebben, indien hij op de hoogte was geweest van de recente mishandeling van zijn collega door diezelfde man.
De advocaat van Hermanus Strang liet het er echter niet bij zitten en begon op zijn beurt een kort geding. Toen de zaak vorige week werd afgeroepen door de bode en de deur van de zittingzaal openzwaaide, wist ik dat ik mij geen zorgen hoefde te maken. Achter de tafel zat voorzieningenrechter mr. Spiegel, die partijen met een geamuseerde glimlach welkom heette.
