8 april 2015
In echtscheidingen waarbij partijen in gemeenschap van goederen zijn getrouwd, moeten alle boedelbestanddelen verdeeld worden of wel toebedeeld aan de ene echtgenoot met verrekening van de helft van de waarde aan de andere echtgenoot.
Wat nu als een echtgenoot een boedelbestanddeel verzwijgt of verborgen houdt en de andere echtgenoot bij de verdeling niet op de hoogte is van het bestaan daarvan?
Enige tijd later, kan ook jaren zijn omdat een vordering uit verdeling niet verjaart, komt de echtgenoot er alsnog achter en wenst dat boedelbestanddeel alsnog te verdelen. In art. 3:194 lid 2 is hiervoor in de wet een sanctie opgenomen, een straf voor het verzwijgen bij de verdeling van een boedelbestanddeel. Zou er immers geen straf in de wet zijn opgenomen omtrent het verzwijgen of verduisteren dan zou die zwijgende echtgenoot hooguit de kans lopen, later alsnog aangesproken te worden om tot verdeling over te gaan.
Er zijn helaas weinig uitspraken te vinden over dit artikel en waar ligt dat aan? In art. 3:194 lid 2 BW is bepaald dat een deelgenoot (dus ook een echtgenoot) die tot de gemeenschap behorende goederen opzettelijk verzwijgt, zoekmaakt of verborgen houdt, zijn aandeel in die goederen verbeurt aan de andere deelgenoot(en). De echtgenoot die stelt dat een boedelbestanddeel heeft verzwegen of zoek gemaakt, heeft een lastige bewijspositie en dat is waarschijnlijk de reden dat er op dit artikel zelden een beroep wordt gedaan. Het probleem zit hem in het opzetvereiste. Zou een echtgenoot een boedelbestanddeel niet opzettelijk hebben verzwegen omdat hij bijvoorbeeld ook niet wist dat het bestond, dan is geen sprake van opzet en kan geen beroep op dit artikel worden gedaan. Indien een echtgenoot later alsnog op de hoogte is van het bestaan van een boedelbestanddeel dan moet hij of zij dus bewijzen dat de andere echtgenoot van het bestaan op de hoogte was. Indien twijfel bestaat over het bewijs van de opzet wel geleverd kan worden, is het verstandig in een procedure ook de nadere verdeling te vorderen. Zo kan je voor twee ankers gaan liggen, slaag je er niet in de opzet te bewijzen dan rest nog de vordering tot verdeling. Indien de echtgenoot die heeft gezwegen over het bestaan van een goed, alsnog melding maakt van het goed om bovengenoemde sanctie te ontlopen, kan geen baat meer hebben. Spijt doet niets af aan de consequentie van de verzwijging.
Hoewel het opzetvereiste een moeilijke bewijspositie met zich mee kan brengen, is het soms, zeker als de belangen groot zijn, het proberen waard!
