14 december 2016
Op 18 januari 2017 treedt de Europese verordening in werking die ziet op de vaststelling van een procedure voor het leggen van beslag op bankrekeningen in andere Europese lidstaten.
Op basis van deze verordening kan een schuldeiser in de toekomst ook beslag leggen op de bankrekening die zijn schuldeiser in een andere Europese lidstaat aanhoudt.
De verordening is van toepassing op grensoverschrijdende burgerlijke en handelszaken. Een zaak wordt als grensoverschrijdend aangemerkt, indien de bankrekening waarop de schuldeiser beslag wenst te leggen zich in een andere lidstaat bevindt dan de lidstaat waar het verzoek tot het leggen van beslag wordt ingediend.
De procedure is vergelijkbaar met de reeds bestaande Nederlandse procedure tot het leggen van beslag. De schuldeiser dient een verzoek tot het leggen van beslag te doen bij de bevoegde rechter. Dit kan hij doen nog voordat hij een vordering tegen de schuldenaar heeft ingesteld, maar ook nadat hij een vonnis tegen de schuldenaar heeft verkregen. In het eerste geval moet de schuldeiser binnen een termijn van 14 dagen nadat hij het verlof tot het leggen van beslag heeft gekregen alsnog een vordering tegen de schuldenaar aanhangig maken. De schuldeiser moet de rechter ervan overtuigen dat het leggen van beslag noodzakelijk is om te voorkomen dat verhaal van zijn vordering op een later tijdstip onmogelijk zal zijn. Voor zover de schuldeiser nog niet over een vonnis beschikt moet hij de rechter er tevens van overtuigen dat hij de procedure tegen de schuldenaar waarschijnlijk zal winnen.
De schuldenaar wordt pas in kennis gesteld over het verzoek nadat het beslag is gelegd. Op deze manier behoudt het beslag een verrassingseffect en wordt voorkomen dat de schuldenaar zijn bankrekening nog snel leeg haalt.
Anders dan in de Nederlandse procedure zal de rechter de schuldeiser in de regel verplichten om zekerheid te stellen voor het geval hij – achteraf – aansprakelijk blijkt te zijn voor schade die door het gelegde beslag ontstaat.
Om het leggen van beslag in een andere lidstaat in de praktijk haalbaar te laten zijn voorziet de verordening ook in een informatieprocedure. Als de schuldeiser vermoedt dat de schuldenaar een bankrekening in een andere lidstaat aanhoudt maar niet weet bij welke bank hij dat doet, kan hij de rechter tevens verzoeken deze informatie bij de bevoegde instantie op te vragen.
Deze verordening voorziet in een steeds groter wordende behoefde om vorderingen ook in het Europese buitenland effectief te kunnen innen door het leggen van beslag. In de toekomst zal een schuldeiser geen hoge kosten meer moeten maken om verschillende beslag procedures in verschillende landen aanhangig te maken. Nu kan de schuldenaar volstaan met één procedure. De verordening is dan ook een duidelijke verbetering in de effectieve tenuitvoerlegging van vorderingen. Denkt ook u een vordering te hebben op een andere partij, neem dan contact op met GMW advocaten. Wij kunnen u adviseren over de haalbaarheid van uw vordering en over de maatregelen die u kunt nemen om er zeker van te zijn ook betaling te verkrijgen.
