7 juli 2021

Column Raymond de Mooij: Landjepik

Door Raymond de Mooij

In de zomer van 2019 stond ik samen met Ton Winkelhaak op een balkon in de Schilderswijk.

De buitendienstmedewerker van vastgoedonderneming Keihard B.V. wees naar de tuin beneden. “Kijk, volgens de kadastrale tekeningen hoort dat stuk grond bij ons perceel, maar buurman Ed Mandemaker heeft de vierkante meters bij zijn Griekse restaurant getrokken en er een keuken gebouwd. Wij zijn daar kortgeleden achter gekomen.”

In een kort briefje sommeerde ik Mandemaker om de keuken af te breken en de grond weer aan mijn cliënt beschikbaar te stellen. De advocaat van de man, mr. Van der Nat, reageerde per e-mail. ‘Mijn cliënt heeft het stukje grond meer dan tien jaar in gebruik. Hij wist niet beter dan dat de grond van hem was. Er is ex artikel 3:99 BW derhalve sprake van verkrijgende verjaring. Cliënt is eigenaar van de grond geworden.’ Keihard B.V. nam met dat antwoord geen genoegen. In een gerechtelijke procedure vorderde ik dat Ed Mandemaker veroordeeld werd om de bewuste vierkante meters te ontruimen en terug te geven.

De zitting vond plaats in het Paleis van Justitie in Den Haag, behandelend rechter was mevrouw mr. Kloek. Nadat advocaat Van der Nat had betoogd dat zijn cliënt eigenaar van de grond was geworden, wees ik erop dat alleen een partij die te goeder trouw is een beroep op verkrijgende verjaring toekomt. “Volgens geldende jurisprudentie kan er van goede trouw geen sprake zijn, indien in het kadaster simpel achterhaald kan worden wie de rechtmatige eigenaar van de grond is. De heer Mandemaker had die mogelijkheid.” Rechter mr. Kloek deelde mijn mening. Twee weken later werd Mandemaker veroordeeld om zijn keuken af te breken en te ontruimen.

Nadat ik de deurwaarder opdracht had gegeven om het vonnis te betekenen, kreeg ik een telefoontje van Ton Winkelhaak. “Ik heb met mijn baas gesproken. Hij wil zoals hij het zelf zegt ‘de nek van Mandemaker niet afsnijden’. Dus de man krijgt de gelegenheid om het bewuste stukje grond van ons te kopen.”

Of Ed Mandemaker blij was en die kans met beide handen aangreep? Nee, niet echt. Mr. Van der Nat bleef tot op de laatste cent onderhandelen over de koopprijs van de paar vierkante meters grond. Er zijn nu eenmaal mensen die altijd nog een onsje meer willen.

Deze column is geschreven voor Den Haag Centraal, waarin Raymond de Mooij maandelijks schrijft over wat hij meemaakt in zijn praktijk.

Raymond de Mooij

Raymond de Mooij

Advocaat/partner

Gerelateerde blogs

Vorige slide
Volgende slide

6 juni 2023

Column Raymond de Mooij: Robotadvocaat

In Amerika is een ‘robot lawyer’ op de markt gebracht. Een app met juridische informatie die het inschakelen van een advocaat overbodig zou maken. ‘Fight corporations’, ‘find hidden money’, ‘beat bureaucracy’. Dat is wat de robot kan en wil. ‘Sue everybody,’ is het dringende advies.

Lees meer

Lees meer over

8 mei 2023

Column Raymond de Mooij: Miskleun

Op 1 oktober 2019 werd er door justitie een inval gedaan in de woning en het kantoor van wethouder en locoburgemeester Richard de Mos.

Lees meer

Lees meer over

13 april 2023

Column Raymond de Mooij: Borsato

Zou het typisch Nederlands zijn? Dat mensen zich verkneukelen als succesvolle landgenoten in de media worden afgemaakt? Wij zijn immers een afgunstig volkje.

Lees meer

Lees meer over

28 februari 2023

Column Raymond de Mooij: Heethoofd

Ingrid Kastanje exploiteerde samen met haar man een grote vastgoedportefeuille in Den Haag. Twee volbloed Hagenezen, met het hart op de tong.

Lees meer

Lees meer over

31 januari 2023

Column Raymond de Mooij: Juryrechtspraak

In civiele zaken duurt een rechtszaak makkelijk een jaar, maar twee of drie jaar komt ook voor. Kantoorgenoten van mij hebben procedures lopen die inclusief hoger beroep al meer dan tien jaar in beslag nemen.

Lees meer

Lees meer over
Alle artikelen